دو باره رمضان و رفع عطش و سیراب شدنِ حلقوم روحمان از تشنگی
دو باره رمضان و فرصتی برای از زمین کندن و از زمین رفتن و به ملکوت سفر کردن
رمضان نه بستن دها به روی غذا
که بستن دل به روی هوا
و بستن چشم به روی نگاه
و بستن گوش به روی شنیدن های بیجا
و بستن و مهار خواهش ها
و در زنجیر کردن دست و پا
و از همه مهمتر عنان زبان را در اختیار داشتن است که مهار زبان یعنی بدست آوردنِ همه ی خوبی ها
عجیب است که بشر قادر است همه چیز را مهار و مسخر خود گرداند الا زبانِ خود را تکه گوشتی بی استخوان که گرچه و طول و عرض و وزن چندان ولی با قدرت فوق العاده چنانکه زبان از دریچه ی بسته (دهان) خود را به دورترین نقطه ی جهان می رساند و بر هر که خواهد نیش زند چه نکو فرموده اند که اگر کسی بتواند این تکه گوشت بی استخوان یعنی زبان را مهار کند بهشت را اختیار کرده است سال ها گمان می کردم روزه یعنی بستن دهان به روی غذاست که استاد فرمود: بستن دل به روی هواست
بستن دهان به روی غذا کجا و بستن دل به روی هوا کجا؟...
ادامه دارد